Al luisterend raak ik laatst verzeild op het album Carole King, The Legendary Demo’s. Beetje zappen, en opeens gaan bij mij alle lampjes knipperen: GREAT SONG ALERT!!! Just Once in my Life, geschreven in 1965, door King, met tekst van haar toenmalige husband Gerry Goffin. Ik hoor een structuur waarvan er geen tweede is: een ostinato-baslijn sol-do-re-la-sol, (ne, 2 je, 3, 4) die doorgaat terwijl de akkoorden erboven gestadig wijzigen. Na een tertssprong in de harmonie (There’s just one little dream…) hoor je die bas weer terug in het refrein. Ik geniet van de spectaculaire constructie, die lijkt te zweven, en pas in de bridge echt de tonica raakt, en voel grote bewondering voor de enorme muzikaliteit van King.
Het is een demo. Na een paar keer luisteren zap ik nieuwsgierig door. Wat zouden ‘The Righteous Brothers’ (voor wie de song gemaakt is) ervan gebakken hebben, onder leiding van producer Phil Spector?
Gatverdamme! Hun opname verdrinkt in de galm, details gaan verloren in een duister gegons.
Ik zoek naar andere versies, en ben wederom verbluft: er bestaat een BEACH BOYS-cover – en wel op een plaat die ik (als fan) in huis heb, 15 Big Ones. Je zat niet op te letten, Paul! Dit nummer was ongetwijfeld aangedragen en geproduceerd door opperboy Brian, die een stukje compositorisch vernuft herkende. De ostinato-bas krijgt nu de vette synth-sound die we al kennen van het (goede) album Love You .
Brian gaat nog een stapje verder dan King (en Spector). Hij gebruikt de ostinato-bas ook in de tweede helft van het couplet, waar King zich (wijselijk?) beperkt tot een liggende, herhaalde toon.
Maar helaas, de Boys laten de bal vallen op het gebied van de verdere productie, en er wordt slecht gezongen (behalve door Carl, die altijd topwerk levert). Daar had nog meer in gezeten.
Onder de overige (heel matige) versies is er toch nog één die eruit springt: een heropname door de Rechtschapen Broertjes, nu in stereo. En jawel, ze revancheren zich. Mooie duidelijke bas (is dat wat ze in de studio’s ’tic tac bass’ noemen?).1 Het ostinato keert na de tertssprong effectvol terug vlak vóór het refrein. King zelf doet dat niet, van alle versies gaat zij het meest spaarzaam om met haar eigen basvondst. Zij trapt niet in de valkuil om er iets ‘conceptueels’ van te maken.
De bridge van al deze opnames (That old pot of gold) verschilt van King’s originele demo. Zij voorziet de Brothers van twee panklare semi-geïmproviseerde partijen, die samenkomen in een mooi tertslijntje dat vervolgens ‘zonder handen’ het refrein inglijdt.2
Hebben ze laten liggen!
Jaja, dan moeten we concluderen dat King’s demo van alle versies de beste is. Carole, ik ben fan.3 Had ik allang kunnen zijn, maar beter laat dan nooit!