Als Sor-fan ben ik het een beetje beu om steeds maar te moeten uitleggen wie Sor was, wat ‘ie deed, en waarin hij zich onderscheidde. Ik zou willen dat iedereen dat wist, zodat ons gesprek gelijk over de muziek kon gaan. Maar ja, als gitarist kan je weinig eisen. Mensen weten al amper iets over Mozart of Bach (of de Beatles), dus Sor is helemaal Kazachstan-Oost.
Goed, wat zou je willen dat iedere gitarist wist van Sor?
Vraagje: hoeveel manuscripten bestaan er van een gitaarwerk van Sor? Tien? Twintig? Honderd? Antwoord: één!1 Het dook aan het begin van de 21ste eeuw op bij de Amerikaanse muziekantiquair J & J Lubrano, en werd aangekocht door de gitarist Pepe Romero, die het werk nieuw liet zetten en het uitgaf.2
Dat laatste was een first in het bestaan van het stuk, want deze Fantaisie in D voor gitaar-solo, opgedragen aan de gitariste Nathalie Houzé, was nooit eerder uitgegeven. Als bewijs van authenticiteit toont de uitgave een fragment van de openingspagina van het originele manuscript.
Een tijdje terug schrok ik me een hoedje van John C. Williams’ recente opname van de Mozart-variaties (2023).1 Eén van mijn geringere gripes betrof de tempi. Naar aanleiding daarvan ben ik nog eens wat beter gaan kijken naar de grote lijn van die Mozart-variaties. Je merkt er niet veel van in de gemiddelde uitvoering, maar er is een glasheldere lijn aanwijsbaar.
(meer…)