Tag: metronnoom

Ik gebruik vaak een capo. Ik heb er een hoop, van uiteenlopende merken. Overal, zelfs in de keuken slingert er wel één rond. Weer andere liggen netjes in de la, in een speciaal capo-bakje. De selectie, de crème de la crème onder de capi, heeft een plaats in mijn doorzichtige meeneem-etuitje.

Capo’s zijn (samen met snoeren..) de grootste bron van potentiële ellende op het podium. Je bent je capo of kwijt, of vergeten op te zetten, of hij zit te hoog of te laag, of hij is niet genoeg aangedrukt waardoor snaren uitdoven of rammelen. Allemaal meegemaakt. Hoofd erbij houden dus… (meer…)

Het nieuwste wonderapparaat dat zich met boude claims presenteert aan de muzikant, is de Tonerite. De Amerikaanse fabrikant noemt het een de-damper. (meer…)

Sinds ik doorheb dat de meeste gitaren gehandicapt zijn op het gebied van de intonatie, ben ik steeds meer gaan vertrouwen op mijn stemapparaat. De gedachte was als volgt: als het intonatiecomplex toch niet exact is, omzeil dat dan en zorg dat de open snaren correct staan. Ik begon minder op het oor te stemmen, en werd luier. Ik dacht: ik haal ‘m wel door de stroboscoop als het echt nodig is. En stemde vervolgens niet meer. (meer…)

“De perfecte gitaar bestaat niet”, hoor je vaak zeggen. Ik irriteer mij altijd aan die uitspraak. Het heeft iets betweterigs. Ik denk dan ‘hoe weet je dat? Heb je alle gitaren gezien? (meer…)

Toen Miles Davis in 1960 uitkwam met de eerste jazzversie van het Concierto de Aranjuez schrok men zich een hoedje in het Rodrigo-kamp. Het fraaie concert was net bezig een vaste plaats in het repertoire te verwerven, en nu dreigden een stelletje negers roet in het eten te gooien. (meer…)

Noem het mid-life crisis, noem het wat je wil, maar ik heb dus ongelooflijk last van GAS. Weten kikkerlanders wat dat is? Ja, mits ze een anglo-americanofiele outlook hebben. GAS staat voor “Guitar Acquisition Syndrome”, een bekend woord op de vele gitaarfora van dit Internet. (meer…)

Een van de meest interessante nieuwe producten van dit moment is de electro-acoustische gitaar van Schertler. (meer…)

Ik stelde mij de vraag: wat is die prelude eigenlijk, wat gebeurt er in feite, wat is het idee? Voor het antwoord hoefde ik niet al te diep te graven: de kern van het stuk wordt gevormd door een opeenvolging van accoorden, en deze accoorden worden gebroken (dat is: de tonen worden één voor één gespeeld). (meer…)

Op een dag wierp zangeres K. mij enige A4-tjes toe onder het mompelen van de omineuze woorden: “hier zal je toch ‘es aan moeten geloven”. (meer…)

Franz Schubert had het zo arm dat hij op bar koude dagen lekker in bed bleef om stookkosten te sparen. Hij kon dan niet bij het klavier, maar componeerde verder met behulp van… de gitaar. En zo, aldus de anekdote, kon het gebeuren dat je in de pianopartij van sommige liederen de overblijfselen van Franz’ gitaargetokkel kan horen. (meer…)